Trzeba być dość bezczelnym, by zająć się powieściowo tematem niedawnej tragedii, która wstrząsnęła całym światem, od początku oznajmiając to, co wszak wszyscy domyślić się z łatwością mogą: to będzie fikcja w 100%. Trzeba mieć w poważaniu zarzuty o efekciarstwo, żerowanie na nośnym temacie, sztampowe rozmyślania i idee wypowiadane przez pisarza-narratora [czyli samego autora]. Trzeba wreszcie nazywać się Frédéric Beigbeder, by napisać taką książkę jak "Windows on the World". Niecałe dwa lata po zamachach terrorystycznych 11 września 2001 r. paryskie Éditions Grasset wydało "Windows on the World" autorstwa Frederica Beigbedera i... od razu zrobiło się zamieszanie. "Le Figaro" oskarżył autora o "wykorzystywanie trupów", na co ten odpowiedział, że w takim razie koniec z Hugo, Stendhalem, Flaubertem, Tołstojem, Hemingwayem. Trzy miesiące po premierze książka zgarnęła nagrodę Prix Interallié (francuska nagroda za powieść napisaną przez dziennikarza). Z pewnością wyjątkowość tej pozycji zasadza się już na jej temacie, fabule oraz właśnie samym fakcie - że można taką tragedię wziąć na tapet i napisać o niej powieść czyli wymyślić historię, a w zasadzie wiele historii istnień, które zostały z czasem nazwane ofiarami ataku terrorystycznego na WTC w Nowym Jorku. Książce przyklejono łatkę: kontrowersyjna [zresztą podobnie mówi się o jej autorze]. Ale czy tak de facto jest? Beigbeder prezentuje nam minuta po minucie [tak są podzielone rozdziały] swoją opowieść o tym, co działo się w restauracji Windows on the World, położonej na 107. piętrze północnej wieży pierwszego kompleksu World Trade Center, tragicznego 11 września od momentu uderzenia samolotu do zawalenia się pierwszej z wież. Dzięki dwutorowej narracji [mężczyzny, który je w restauracji śniadanie z dwoma synami oraz mężczyzny-pisarza nazywającego się tak samo jak autor], mamy dwie perspektywy i dwa światy; zmyślone historie ofiar zamachów (to tu niektóre z ich części są oceniane jako kontrowersyjne - a skąd pewność, co owi ludzie wówczas faktycznie robili, myśleli...?) przeplatane są rozmyślaniami życiowo-zawodowo-osobistymi autora (coś o miłości, o fascynacji amerykańskim kinem i muzyką, o własnym egoizmie i narcyzmie, który każe wycinać swoje foty z gazet, by za 20 lat pochwalić się nimi przed córką), będącymi niczym wycieczki mentalne w różne przestrzenie jego różnorodnego życia. Te autobiograficzne wątki w powieści, w której wydawałoby się, że zamieścić ich nie sposób, wiele mówią o samym autorze i generalnie o francuskim podejściu do literatury, w której najważniejsza jest WOLNOŚĆ. Kolejne zalety - według mnie - prozy podanej nam w "Windows on the World" to jedyna w swoim rodzaju nonszalancja znad Sekwany i naturalność w snuciu opowieści, (auto)ironia i dystans (również do siebie jako drugiego (pierwszego?) narratora tej powieści). Swoje pisanie Beigbeder podbudowuje eseistyczno-dygresyjnym stylem, dzięki któremu wprowadza elementy krytyki społeczno-politycznej (konsumpcjonizmu, globalizmu, pustego bogactwa, choć on sam zna to wszystko z autopsji). Czarny humor i drwiny owego paryskiego intelektualnego celebryty są demokratyczne: chłosta spotyka wszystkich; i to jest ten zabieg, którym Beigbeder potrafi zaskarbić sobie sympatię czytelnika (rewolucyjne ideały wiecznie żywe).